Beijing revisited

Ervaring moet wel een van de beste leerscholen zijn, ook als het op verhuizen aan komt. Wij hebben gemerkt dat een bezoek aan je vorige woonplaats een paar maanden na de neerplanting in een nieuw land goed voor de geestelijke gezondheid is. Die ervaring deden we op als versbakken expats, toen Sven plots eenverdiener werd en ik me onwetend bevond in het hokje van de trailing spouse. We waren met zijn twee, we hadden geen idee wat "in het buitenland" betekende, we liepen met onze ogen dicht het avontuur tegemoet... maar dat het ook vooral de saaiheid van een bestaan zou betekenen, nee, dat was niet in me opgekomen. Toch bleek het een rode draad gesponnen doorheen de eerste maanden Botswana, onoverbrugbare bergen verveling. De dagen rekten plots heel lang, alleen in een leeg huis met niemand om te delen en geen doel voor ogen. De koffietafel werd mijn uitkijkpost, gezeten net niet in het midden, maar 10 cm naar rechts. Het plekje gaf perfect zicht op de groene poort die ik uren voor het einde van een werkdag hoopvol in de gaten hield op Svens terugkeer. Tevergeefs. Ik ordende de 12 of iets boeken die we bezaten in alle mogelijke manieren 7 keer over: kleurgesorteerd, alternerend alfabetisch op auteur of op titel, per taal (nam te weinig tijd in beslag), op lengte en dikte. Ik wandelde meermaals per dag in precies 127 stappen rond onze tuin voorbij de granaatappelboom om nog maar een keer de rijpheid van het fruit te checken. Ik bladerde ongeïnteresseerd door het enige Belgische tijdschrift, uit het hoofd de aanvang van elk artikel reciterend tot een traan plingplong midden pagina 35 viel. Elke dag opnieuw van oktober tot net voor pasen. En toen was het genoeg, ik moest terug naar huis om te checken. Checken of de zussen het wel goed stelden, checken of we er nog wel vernoemd werden, checken of het leven er plots was gaan stilstaan, checken of de kerk nog in het midden stond, of de bakker van recept was gewisseld. Ik boekte een vlucht om enkel dat te doen: checken. En het duurde uiteindelijk slechts een dag om het lijstje af te vinken: de bakker hield zich aan het vertrouwde recept, de kerk prijkte nog steeds pijlrecht op de heuvel, ieder deed wat hij verondersteld was te doen, niets ratelde, niets siste. En nog geen 24 uur na aankomst, belde ik Sven: "Ik kom terug naar huis..."

Het lijstje bracht mijn zorgen tot rust, een verkoelend doekje tegen heimwee. Het vertelde me dat alles goed was thuis hier en daar. Als bonus liet het me een weg zien die iets spannender was dan het dagenlang doorbrengen op de koffietafel. Al durf ik nog wel eens op dat plekje net niet in het midden, maar 10 cm naar rechts te gaan zitten, om mezelf eraan te herinneren hoe goed het hier en daar wel is.

En nu? We zijn net terug van een retourtje Beijing met een netjes afgetikte checklist en een gerust hart in de hand. Geen zorgen, Beijing, jullie stellen het goed zonder ons...

We have noticed that the healthiest way of letting go of a previous country is to return after just a couple of months into the new move. Experience has taught us that. When we were first time expats, Sven happened to be the one with the job and I suddenly found myself labelled as the trailing spouse. We did not have children to care for yet, we did not have a clue what living abroad really entailed, adventure lay in front of us, lots of it... but unexpectedly also boredom came with, lots of it: long days of having nothing to do in an empty house without anybody to call and no longer a purpose in life. I remember myself sitting on the coffee table with a perfect view on our entrance waiting for the gate to open and Sven to come home many hours before the actual end of his working day. All in vain. I rearranged the 12 odd books we had 7 times a day, colour-coordinated, alternating alphabetically on title and on author, language-wise, according to width and height. I walked around the garden exactly 127 steps to frame the complete area checking whether the pomegranates had become any riper since my last round. Absentmindedly I found myself flipping through the only Belgian magazine I owned reciting the beginning of the articles word for word until a tear would fall plingplong in the middle of the page. Every single day over and over again from October until right before Easter. And then I needed to put a stop to it. It finally dawned on me I had to go home and check on things. Check whether my sisters could go on without me, check whether we still belonged there, check whether life had come to a standstill, check whether the village church had moved, whether our baker had changed recipes. I booked a flight back to do just that: check. And that checklist did not take me long to tick off. After one day back I realised that the bakery was baking the same croissants, the church was still standing strong in the middle of the village, everybody just went on about their lives, nothing was hissing nor rattling. That is when I called Sven 24 hours after arrival: "I'll be home soon!"

This checklist gave peace of mind to the control freak in me. It soothed home sickness. It told me that all was well at home and home abroad. And it made me ease into the life of a trailing spouse finding my own way of filling up the days in a more satisfying way. Although, you can still find me on the coffee table once in while reminiscing about the good life we have here or there.

Here and now? We have just returned from a trip to Beijing, a carefully completed checklist and a soothed mind in hand. Do not worry, Beijing, you are doing just fine without us...