Vrouwenstatus en meer - Female and more
Vrouwenstatus en
meer
Van nature ben ik niet zo'n voorvechter. Het is logisch en evident dat ieder mens gelijk is: vrouw, man, trans, groen, oranje, blauw, het maakt me niet uit, zolang keuzes een ander niet beperken in zijn vrijheid. Gelijk voor de wet, iedereen. Je zou nochtans denken, komend uit een nest van 5 meisjes, dat we met zijn allen erg feministische standpunten hebben. We hebben nooit onze rechten moeten opeisen, we kregen ze op een prachtig versierd bord voorgeschoteld. Mijn vader vindt dat we als zijn kinderen zelfstandig, zelfvoorzienend en onafhankelijk van wie dan ook door het leven moeten kunnen wandelen. Dat kregen we mee, dat streven we elk op onze eigen manier na.
Natuurlijk werden we hier en daar geconfronteerd met macho-beslissingen, mannelijke superioriteit, betuttelend gedrag tegenover meisjes, maar niet in die mate dat we plots op de barricades moesten springen. Tot net onder die barricades reikt ons vleugje feminisme.
In het buitenland hebben we tot in den treure moeten ervaren dat vrouwen nog lang niet op gelijke voet staan met de mannelijke helft, maar als buitenlandse vrouw val je in een categorie apart. Lokale vrouwen zijn minderwaardig; expatvrouwen zijn verwende lastposten die enkel willen shoppen met het geld van manlief en luierend op de bank door een leger huispersoneel bediend worden. We staan ervoor bekend.
Enter Nepal... en plots wil ik niks liever dan werken voor UN Women, kook ik over bij het lezen van berichten over chaupadi (google en gruwel), word ik op straat door een wildvreemde bejaarde Nepali doelbewust in het kruis gegrepen, wordt het verwijt stupid wife naar mijn hoofd geslingerd, krijg ik het deksel voor het eerst keihard op de neus.
Enter de loodgieter... Jip, hij weer. De man die alles kan, behalve badafvoerdoppen repareren. De man die mij als vrouw op mijn plaats in de rangorde zet. Ik heb het hele kastesysteem nog niet begrepen, ik heb het hele gedoe over minderwaardige wezens nog niet willen begrijpen en dan val je in zo'n confrontatie diep door de mand. Maar dat een man in mijn huis en werkend om mijn geld te ontvangen, nog niet de schijn van respect kan betonen en mij bespuugd en beschimpt omwille van borsten en billen, dat kan mijn brein niet vatten. Wat heeft zo'n man dan meegekregen, vraag je je af, dat hij zich ook superieur voelt tegenover vrouwen die niks met zijn cultuur te doen hebben. Met zijn allen tegen het ras vrouw?
Toen een vriendin een jaar geleden liet weten dat ze met haar tienermeisjes van Beijing naar New Delhi zou verhuizen, kreeg ik wat ongemakkelijke kriebels. Tienermeisjes in India, nee, dat nooit voor mij. En zie, hier sta ik dan met meisjes van huwbare leeftijd volgens de lokale gewoontes. Meisjes die in sommige ogen al snel kinderen moeten gaan baren. Meisjes die net 7 en nog net geen 10 zijn.
Ik houd mijn hart vast voor die twee meisjes. Twee meisjes die in een wereld van gelijke kansen opgroeien, kinderen die op school mondig en strijdig worden gemaakt, hun vrouwelijke stem telt evenveel als hun mannelijke counterpart. Diezelfde meisjes moet ik verbieden om alleen naar de winkel te huppelen. Diezelfde meisjes die de gulzige blikken van volwassen Nepali mannen uit onschuld niet inschatten, die meisjes moet ik uit angst aan banden leggen. Diezelfde meisjes krijgen uit bescherming vandaag minder kansen dan mijn jongen. Hoe is dat ooit kunnen gebeuren?
Female and more
I am not a fighter, I will watch it from the sidelines and have my thoughts, but do not put me out there in the arena standing up and demanding rights. Is it not evident, logical that we are all equal? Female, male, a bit of this is and that, green, blue, purple, whoever, whatever, as long as we respect each others freedom? Equal before the law, all of us? You could think though, coming from a family with 5 girls, that we are all hardcore feminists, fighting for our place in the world. None of that. We have never had to fight for any rights, it all being served to us on a silver platter. My dad firmly believes in self-confident, independent children who walk through life with a kind and open-minded disposition. That is what he taught us, that is how we tend to lead our life, each with our own twist to it.
Along the way we got our fair bit of macho behaviour, male superiority, pink fluffy condescending conversation, but never in such an amount that we suddenly had to jump up and get on the barricades. We are soft-voiced, yet determined females with just a hint of feminism.
Living abroad we have had to experience time and again that not all dads raise their daughters in that philosophy. In too many countries females urgently need a voice. Local women are regarded as inferior, expat women are in a league of their own. That lot are spoilt nuisances who shop, spending husband dearest's money until they drop onto a daybed, reaching for a glass of port any time of the day brought to them by an army of servants. That is us.
Enter Nepal... and suddenly I am eager to swap my glass of port for a position at UN Women, I am horrified at reading articles about Chaupadi (google and learn), get grabbed in the crotch by a wrinkled Nepali in the middle of the street, get called stupid wife on several occasions and for the first time I am not so sure about not fighting any more...
Enter the plumber... yes, him again. The man of all trades, except repairing leaking bath tub plugs. The man who shows me my place in the world order. I have in no way yet grasped how things go in this culture, and I refuse to grasp the concept of inferior beings, but then you stumble and fall deep down from the ladder consolidating a reputation as the wicked expat wife.
The same plumber has the guts to, with one hand receive money for his services, slap me on the behind with his other, while spitting in my face, just because I have breasts and a childbearing ability?
When a friend told us last year she was moving from Beijing to New Delhi with teenage girls, I got a slightly uneasy feeling. And yet, here we are with 2 girls of marriageable age according to the local customs. Girls who in some eyes soon have to go live with the in-laws. Girls of barely 7 and not yet 10. I am worried sick about those girls. Two girls that are growing up in an international world promoting equal rights, children that are taught to speak their mind with a voice that is given as much thought to as that of their male counterpart. Those same girls I have to forbid to walk to the corner shop by themselves. Those girls who do not notice the hungry stares of young Nepali men, I have to take their freedom away? Exactly those girls get fewer chances compared to our boy because we need to protect them? How could we let that happen?
Van nature ben ik niet zo'n voorvechter. Het is logisch en evident dat ieder mens gelijk is: vrouw, man, trans, groen, oranje, blauw, het maakt me niet uit, zolang keuzes een ander niet beperken in zijn vrijheid. Gelijk voor de wet, iedereen. Je zou nochtans denken, komend uit een nest van 5 meisjes, dat we met zijn allen erg feministische standpunten hebben. We hebben nooit onze rechten moeten opeisen, we kregen ze op een prachtig versierd bord voorgeschoteld. Mijn vader vindt dat we als zijn kinderen zelfstandig, zelfvoorzienend en onafhankelijk van wie dan ook door het leven moeten kunnen wandelen. Dat kregen we mee, dat streven we elk op onze eigen manier na.
Natuurlijk werden we hier en daar geconfronteerd met macho-beslissingen, mannelijke superioriteit, betuttelend gedrag tegenover meisjes, maar niet in die mate dat we plots op de barricades moesten springen. Tot net onder die barricades reikt ons vleugje feminisme.
In het buitenland hebben we tot in den treure moeten ervaren dat vrouwen nog lang niet op gelijke voet staan met de mannelijke helft, maar als buitenlandse vrouw val je in een categorie apart. Lokale vrouwen zijn minderwaardig; expatvrouwen zijn verwende lastposten die enkel willen shoppen met het geld van manlief en luierend op de bank door een leger huispersoneel bediend worden. We staan ervoor bekend.
Enter Nepal... en plots wil ik niks liever dan werken voor UN Women, kook ik over bij het lezen van berichten over chaupadi (google en gruwel), word ik op straat door een wildvreemde bejaarde Nepali doelbewust in het kruis gegrepen, wordt het verwijt stupid wife naar mijn hoofd geslingerd, krijg ik het deksel voor het eerst keihard op de neus.
Enter de loodgieter... Jip, hij weer. De man die alles kan, behalve badafvoerdoppen repareren. De man die mij als vrouw op mijn plaats in de rangorde zet. Ik heb het hele kastesysteem nog niet begrepen, ik heb het hele gedoe over minderwaardige wezens nog niet willen begrijpen en dan val je in zo'n confrontatie diep door de mand. Maar dat een man in mijn huis en werkend om mijn geld te ontvangen, nog niet de schijn van respect kan betonen en mij bespuugd en beschimpt omwille van borsten en billen, dat kan mijn brein niet vatten. Wat heeft zo'n man dan meegekregen, vraag je je af, dat hij zich ook superieur voelt tegenover vrouwen die niks met zijn cultuur te doen hebben. Met zijn allen tegen het ras vrouw?
Toen een vriendin een jaar geleden liet weten dat ze met haar tienermeisjes van Beijing naar New Delhi zou verhuizen, kreeg ik wat ongemakkelijke kriebels. Tienermeisjes in India, nee, dat nooit voor mij. En zie, hier sta ik dan met meisjes van huwbare leeftijd volgens de lokale gewoontes. Meisjes die in sommige ogen al snel kinderen moeten gaan baren. Meisjes die net 7 en nog net geen 10 zijn.
Ik houd mijn hart vast voor die twee meisjes. Twee meisjes die in een wereld van gelijke kansen opgroeien, kinderen die op school mondig en strijdig worden gemaakt, hun vrouwelijke stem telt evenveel als hun mannelijke counterpart. Diezelfde meisjes moet ik verbieden om alleen naar de winkel te huppelen. Diezelfde meisjes die de gulzige blikken van volwassen Nepali mannen uit onschuld niet inschatten, die meisjes moet ik uit angst aan banden leggen. Diezelfde meisjes krijgen uit bescherming vandaag minder kansen dan mijn jongen. Hoe is dat ooit kunnen gebeuren?
Female and more
I am not a fighter, I will watch it from the sidelines and have my thoughts, but do not put me out there in the arena standing up and demanding rights. Is it not evident, logical that we are all equal? Female, male, a bit of this is and that, green, blue, purple, whoever, whatever, as long as we respect each others freedom? Equal before the law, all of us? You could think though, coming from a family with 5 girls, that we are all hardcore feminists, fighting for our place in the world. None of that. We have never had to fight for any rights, it all being served to us on a silver platter. My dad firmly believes in self-confident, independent children who walk through life with a kind and open-minded disposition. That is what he taught us, that is how we tend to lead our life, each with our own twist to it.
Along the way we got our fair bit of macho behaviour, male superiority, pink fluffy condescending conversation, but never in such an amount that we suddenly had to jump up and get on the barricades. We are soft-voiced, yet determined females with just a hint of feminism.
Living abroad we have had to experience time and again that not all dads raise their daughters in that philosophy. In too many countries females urgently need a voice. Local women are regarded as inferior, expat women are in a league of their own. That lot are spoilt nuisances who shop, spending husband dearest's money until they drop onto a daybed, reaching for a glass of port any time of the day brought to them by an army of servants. That is us.
Enter Nepal... and suddenly I am eager to swap my glass of port for a position at UN Women, I am horrified at reading articles about Chaupadi (google and learn), get grabbed in the crotch by a wrinkled Nepali in the middle of the street, get called stupid wife on several occasions and for the first time I am not so sure about not fighting any more...
Enter the plumber... yes, him again. The man of all trades, except repairing leaking bath tub plugs. The man who shows me my place in the world order. I have in no way yet grasped how things go in this culture, and I refuse to grasp the concept of inferior beings, but then you stumble and fall deep down from the ladder consolidating a reputation as the wicked expat wife.
The same plumber has the guts to, with one hand receive money for his services, slap me on the behind with his other, while spitting in my face, just because I have breasts and a childbearing ability?
When a friend told us last year she was moving from Beijing to New Delhi with teenage girls, I got a slightly uneasy feeling. And yet, here we are with 2 girls of marriageable age according to the local customs. Girls who in some eyes soon have to go live with the in-laws. Girls of barely 7 and not yet 10. I am worried sick about those girls. Two girls that are growing up in an international world promoting equal rights, children that are taught to speak their mind with a voice that is given as much thought to as that of their male counterpart. Those same girls I have to forbid to walk to the corner shop by themselves. Those girls who do not notice the hungry stares of young Nepali men, I have to take their freedom away? Exactly those girls get fewer chances compared to our boy because we need to protect them? How could we let that happen?
Comments
Post a Comment